de kater van mijn Leven

Ik loop nu al enkele dagen met een minderwaardigheidscomplex als een kater;
Een gebroken hart weet immers niet waar het thuis is;
Al tot de maan en terug verdwalend laat het een kruimelspoor achter van almaar afbrokkelende geheugenfragmenten;
En een leegte rondom de ogen waarin ik eerder geen thuis heb kunnen vinden.

Ik volg die kruimels soms, naar waar mijn heimwee me leidt;
Naar een gevoel zo juist dat het mis moest zijn;
Naar wanneer de liefde nog niet zo economisch was het licht uit te doen;
En naar die kwetsbare stilte voorafgaand het vallen.

Vanuit een kwetsbaarheid worden de verhalen geboren;
De woorden die ik aan elkaar trouw, de zinnen die ik bouw;
Een welwillende eenzaamheid in de lucht tussen de kiezels onder mijn voeten;
Het gemoedelijke verlaten worden door de lucht in mijn longen.

Wanneer je naar boven kijkt, naar bevroren sterren;
Wanneer je naar binnen kijkt, naar binnen rijkt;
Zie je waar je thuis bent, en dat in jouw ogen niemand wil wonen;
Dat sommige verhalen nooit zullen worden uitgeschreven.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: